The Dog Who Couldn't Be Alone

When Ana adopted a three-year-old dog from the shelter, she imagined calm walks and quiet evenings on the sofa. Pepper was friendly, gentle and seemed perfectly relaxed when Ana first met her at the shelter. The problems started the first time Ana left her alone.

TərcüməAna sığınacaqdan üç yaşlı bir it övladlığa götürəndə sakit gəzintilər və divanda dinc axşamlar xəyal edirdi. Pepper mehriban, mülayim idi və Ana onunla sığınacaqda ilk dəfə görüşəndə tamamilə sakit görünürdü. Problemlər Ana onu ilk dəfə tək qoyanda başladı.

When Ana came home after two hours, the neighbours were waiting for her. Pepper had been howling the whole time. The inside of the front door was covered in scratches, and a cushion had been torn to pieces. Over the next few days, it got worse: Pepper barked at anyone who walked past the flat and became territorial about her bed.

TərcüməAna iki saatdan sonra evə qayıdanda qonşular onu gözləyirdi. Pepper bütün bu müddət ərzində ulamışdı. Giriş qapısının içəri tərəfi cızıqlarla dolu idi, bir yastıq isə param-parça edilmişdi. Sonrakı bir neçə gündə vəziyyət daha da pisləşdi: Pepper mənzilin yanından keçən hər kəsə hürürdü və yatağına münasibətdə ərazi davranışı göstərməyə başladı.

Ana took her to the veterinarian, afraid that something was physically wrong. After a full checkup, the vet found nothing except a little extra shedding, which she said was normal in autumn. The microchip records showed that Pepper had had two owners before Ana, and both had returned her to the shelter. "It sounds like separation anxiety," the vet explained. "She's afraid that you won't come back."

TərcüməAna, nəsə fiziki cəhətdən düzgün deyil deyə qorxaraq, onu baytara apardı. Tam müayinədən sonra baytar bir az artıq tük tökülməsindən başqa heç nə tapmadı və bunun payızda normal olduğunu dedi. Mikroçip qeydləri göstərdi ki, Ana ilə tanış olmamışdan əvvəl Pepperin iki sahibi olub və hər ikisi onu sığınacağa qaytarıb. «Bu, ayrılıq narahatlığına bənzəyir, — deyə baytar izah etdi. — O, sizin geri qayıtmayacağınızdan qorxur.»

The trainer Ana found was clear about one thing: punishment would only make the fear worse. Instead, they used positive reinforcement. Ana started by leaving for thirty seconds and coming back before Pepper became anxious, giving a small reward each time Pepper stayed calm. Slowly, the seconds became minutes, and the minutes became hours. They also practised simple obedience exercises, because learning a new command gave Pepper something to focus on other than the door.

TərcüməAna bir məşqçi tapdı və o, bir məsələdə qətiyyətli idi: cəza yalnız qorxunu daha da artıracaqdı. Əvəzində müsbət möhkəmləndirmədən istifadə etdilər. Ana otuz saniyəlik çıxıb Pepper narahat olmamış qayıtmaqla başladı və Pepper hər dəfə sakit qalanda ona kiçik bir mükafat verirdi. Yavaş-yavaş saniyələr dəqiqələrə, dəqiqələr saatlara çevrildi. Onlar həm də sadə itaətkarlıq məşqləri etdilər, çünki yeni bir əmr öyrənmək Pepperə diqqətini qapıdan başqa bir şeyə yönəltməyə imkan verirdi.

It took almost two months. There were bad days, and more than once Ana wondered whether she had made a mistake. But one evening she came home and found Pepper asleep on her bed, completely relaxed.

TərcüməBu, demək olar ki, iki ay çəkdi. Pis günlər oldu və Ana bir dəfədən çox səhv edib-etmədiyini düşündü. Amma bir axşam evə gələndə Pepperi öz yatağında tamamilə rahat yatmış gördü.

Ana understood that Pepper had never been a "bad" dog. Her behaviour had been a way of speaking, and they had both needed time to learn the same language.

TərcüməAna başa düşdü ki, Pepper heç vaxt «pis» it olmayıb. Onun davranışı danışmaq üsulu idi və onların hər ikisinə eyni dili öyrənmək üçün vaxt lazım idi.