The Open Window

“My aunt will be down presently, Mr. Nuttel,” said a very self-possessed young lady of fifteen; “in the meantime you must try and put up with me.”

คำแปล“ป้าของหนูจะลงมาในอีกครู่เดียวค่ะ คุณนัทเทล” สาวน้อยวัยสิบห้าผู้สุขุมมั่นใจในตัวเองกล่าว “ระหว่างนี้คุณต้องทนคุยกับหนูไปก่อนนะคะ”

Framton Nuttel endeavoured to say the correct something which should duly flatter the niece of the moment without unduly discounting the aunt that was to come. Privately he doubted more than ever whether these formal visits on a succession of total strangers would do much towards helping the nerve cure which he was supposed to be undergoing.

คำแปลแฟรมตัน นัทเทลพยายามหาคำพูดที่เหมาะสมสักประโยค ซึ่งจะเอาใจหลานสาวผู้อยู่ตรงหน้าได้อย่างควร โดยไม่ทำให้ป้าที่กำลังจะมาดูด้อยค่าลงเกินไป ในใจเขาสงสัยยิ่งกว่าเดิมว่าการไปเยี่ยมคนแปลกหน้าอย่างเป็นพิธีทีละคนติด ๆ กันแบบนี้ จะช่วยการรักษาอาการประสาทที่เขาควรจะต้องทำอยู่ได้สักแค่ไหน

“I know how it will be,” his sister had said when he was preparing to migrate to this rural retreat; “you will bury yourself down there and not speak to a living soul, and your nerves will be worse than ever from moping. I shall just give you letters of introduction to all the people I know there. Some of them, as far as I can remember, were quite nice.”

คำแปล“พี่รู้ว่าจะเป็นยังไง” พี่สาวของเขาเคยพูดตอนเขากำลังเตรียมตัวย้ายมาอยู่ที่พักอันเงียบสงบในชนบทแห่งนี้ “เธอจะฝังตัวอยู่ที่นั่นโดยไม่คุยกับใครสักคน แล้วประสาทก็จะแย่กว่าเดิมเพราะเอาแต่เศร้าซึม พี่จะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้ไปหาทุกคนที่พี่รู้จักที่นั่น เท่าที่พี่จำได้ บางคนก็ค่อนข้างน่ารักนะ”

Framton wondered whether Mrs. Sappleton, the lady to whom he was presenting one of the letters of introduction, came into the nice division.

คำแปลแฟรมตันสงสัยว่านางแซปเปิลตัน ผู้ที่เขากำลังจะยื่นจดหมายแนะนำตัวฉบับหนึ่งให้ จะนับเป็นพวกที่ “ค่อนข้างน่ารัก” หรือเปล่า

“Do you know many of the people round here?” asked the niece, when she judged that they had had sufficient silent communion.

คำแปล“คุณรู้จักคนแถวนี้หลายคนไหมคะ” หลานสาวถามเมื่อเห็นว่าทั้งคู่นั่งเงียบสื่อใจกันนานพอแล้ว

“Hardly a soul,” said Framton. “My sister was staying here, at the rectory, you know, some four years ago, and she gave me letters of introduction to some of the people here.”

คำแปล“แทบไม่รู้จักใครเลย” แฟรมตันตอบ “พี่สาวของผมเคยมาพักที่นี่ ที่บ้านพักบาทหลวงน่ะ เมื่อราวสี่ปีก่อน แล้วเธอก็เขียนจดหมายแนะนำตัวให้ผมไปหาคนที่นี่บางคน”

He made the last statement in a tone of distinct regret.

คำแปลเขาพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เสียดายอย่างเห็นได้ชัด

“Then you know practically nothing about my aunt?” pursued the self-possessed young lady.

คำแปล“ถ้าอย่างนั้นคุณก็แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป้าของหนูเลยสิคะ” สาวน้อยผู้สุขุมถามต่อ

“Only her name and address,” admitted the caller. He was wondering whether Mrs. Sappleton was in the married or widowed state. An undefinable something about the room seemed to suggest masculine habitation.

คำแปล“รู้แค่ชื่อกับที่อยู่” ผู้มาเยือนยอมรับ เขากำลังสงสัยว่านางแซปเปิลตันแต่งงานแล้วหรือเป็นม่าย บางอย่างในห้องที่บอกไม่ถูกดูเหมือนบ่งบอกว่ามีผู้ชายอาศัยอยู่

“Her great tragedy happened just three years ago,” said the child; “that would be since your sister’s time.”

คำแปล“เรื่องเศร้าครั้งใหญ่ของป้าเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนพอดีค่ะ” เด็กสาวกล่าว “ก็คือหลังสมัยที่พี่สาวคุณมาพักน่ะค่ะ”

“Her tragedy?” asked Framton; somehow in this restful country spot tragedies seemed out of place.

คำแปล“เรื่องเศร้าหรือ” แฟรมตันถาม ไม่รู้ทำไมในมุมชนบทอันสงบเงียบแห่งนี้ เรื่องเศร้าดูไม่เข้ากันเลย

“You may wonder why we keep that window wide open on an October afternoon,” said the niece, indicating a large French window that opened on to a lawn.

คำแปล“คุณอาจสงสัยว่าทำไมเราถึงเปิดหน้าต่างบานนั้นไว้กว้างขนาดนี้ในยามบ่ายเดือนตุลาคม” หลานสาวกล่าว พลางชี้ไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่แบบฝรั่งเศสที่เปิดออกสู่สนามหญ้า

“It is quite warm for the time of the year,” said Framton; “but has that window got anything to do with the tragedy?”

คำแปล“อากาศอุ่นพอสมควรสำหรับช่วงเวลานี้ของปีนะ” แฟรมตันพูด “แต่หน้าต่างบานนั้นเกี่ยวอะไรกับเรื่องเศร้าหรือ”

“Out through that window, three years ago to a day, her husband and her two young brothers went off for their day’s shooting. They never came back. In crossing the moor to their favourite snipe-shooting ground they were all three engulfed in a treacherous piece of bog. It had been that dreadful wet summer, you know, and places that were safe in other years gave way suddenly without warning. Their bodies were never recovered. That was the dreadful part of it.” Here the child’s voice lost its self-possessed note and became falteringly human. “Poor aunt always thinks that they will come back some day, they and the little brown spaniel that was lost with them, and walk in at that window just as they used to do. That is why the window is kept open every evening till it is quite dusk. Poor dear aunt, she has often told me how they went out, her husband with his white waterproof coat over his arm, and Ronnie, her youngest brother, singing ‘Bertie, why do you bound? ’ as he always did to tease her, because she said it got on her nerves. Do you know, sometimes on still, quiet evenings like this, I almost get a creepy feeling that they will all walk in through that window—”

คำแปล“ออกไปทางหน้าต่างบานนั้นนี่แหละค่ะ เมื่อสามปีก่อนในวันเดียวกันนี้พอดี สามีของป้ากับน้องชายสองคนที่ยังหนุ่มของป้าออกไปล่านกกันทั้งวัน แล้วพวกเขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ตอนข้ามทุ่งหญ้าไปยังที่ล่านกปากซ่อมที่พวกเขาโปรดปราน ทั้งสามคนก็ถูกกลืนหายไปในผืนหนองโคลนอันแสนอันตราย ปีนั้นเป็นฤดูร้อนที่ฝนตกหนักน่ากลัวนะคะ ที่ที่ปลอดภัยในปีอื่น ๆ ก็ยุบลงอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไม่เคยพบศพของพวกเขาเลย นั่นแหละคือส่วนที่เลวร้ายที่สุด” ตรงนี้น้ำเสียงสุขุมมั่นใจของเด็กสาวหายไป กลายเป็นเสียงสั่นเครือแบบคนธรรมดา “คุณป้าผู้น่าสงสารเชื่อมาตลอดว่าสักวันพวกเขาจะกลับมา ทั้งพวกเขาและสุนัขสแปเนียลสีน้ำตาลตัวเล็กที่หายไปด้วยกัน แล้วเดินเข้ามาทางหน้าต่างบานนั้นเหมือนที่เคยทำ นั่นคือเหตุผลที่เปิดหน้าต่างไว้ทุกเย็นจนกว่าจะมืดสนิท คุณป้าผู้น่าสงสารของหนูเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่าพวกเขาออกไปกันอย่างไร สามีของป้าพาดเสื้อกันน้ำสีขาวไว้บนแขน ส่วนรอนนี น้องชายคนเล็ก ร้องเพลง ‘เบอร์ตี ทำไมเธอต้องกระโดดโลดเต้น’ เหมือนที่เขาร้องเสมอเพื่อแกล้งป้า เพราะป้าบอกว่ามันกวนประสาท รู้ไหมคะ บางครั้งในเย็นวันที่เงียบสงบอย่างวันนี้ หนูเกือบจะรู้สึกขนลุกว่าพวกเขาทุกคนจะเดินเข้ามาทางหน้าต่างบานนั้น —”

She broke off with a little shudder. It was a relief to Framton when the aunt bustled into the room with a whirl of apologies for being late in making her appearance.

คำแปลเธอหยุดพูดกลางคันพร้อมสั่นสะท้านเล็กน้อย แฟรมตันโล่งใจเมื่อผู้เป็นป้าผลุนผลันเข้ามาในห้องพร้อมคำขอโทษพรั่งพรูที่ออกมาช้า

“I hope Vera has been amusing you?” she said.

คำแปล“หวังว่าเวราคงทำให้คุณเพลิดเพลินนะคะ” เธอกล่าว

“She has been very interesting,” said Framton.

คำแปล“เธอน่าสนใจมากเลยครับ” แฟรมตันตอบ

“I hope you don’t mind the open window,” said Mrs. Sappleton briskly; “my husband and brothers will be home directly from shooting, and they always come in this way. They’ve been out for snipe in the marshes to-day, so they’ll make a fine mess over my poor carpets. So like you men-folk, isn’t it?”

คำแปล“หวังว่าคุณคงไม่ถือที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้นะคะ” นางแซปเปิลตันกล่าวอย่างคล่องแคล่ว “สามีกับน้อง ๆ ของฉันจะกลับจากล่านกในอีกไม่ช้า แล้วพวกเขาก็เข้ามาทางนี้เสมอ วันนี้ไปล่านกปากซ่อมที่ที่ลุ่มชื้น เดี๋ยวพรมน่าสงสารของฉันก็เลอะเทอะไปหมดแน่ ๆ ผู้ชายก็แบบนี้แหละ จริงไหมคะ”

She rattled on cheerfully about the shooting and the scarcity of birds, and the prospects for duck in the winter. To Framton it was all purely horrible. He made a desperate but only partially successful effort to turn the talk on to a less ghastly topic; he was conscious that his hostess was giving him only a fragment of her attention, and her eyes were constantly straying past him to the open window and the lawn beyond. It was certainly an unfortunate coincidence that he should have paid his visit on this tragic anniversary.

คำแปลเธอพูดต่อไปอย่างร่าเริงถึงเรื่องการล่าสัตว์ นกที่หาได้ยาก และโอกาสล่าเป็ดในฤดูหนาว สำหรับแฟรมตันแล้วมันน่าสยดสยองสิ้นดี เขาพยายามอย่างสิ้นหวังแต่ได้ผลเพียงบางส่วนที่จะเบนบทสนทนาไปสู่หัวข้อที่ไม่น่าขนลุกนัก เขารู้ตัวว่าเจ้าบ้านให้ความสนใจแก่เขาเพียงเศษเสี้ยว สายตาของเธอเหลือบข้ามเขาไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่และสนามหญ้าเลยออกไปอยู่ตลอดเวลา เป็นเรื่องบังเอิญอันโชคร้ายยิ่งนักที่เขามาเยี่ยมในวันครบรอบเรื่องเศร้านี้พอดี

“The doctors agree in ordering me complete rest, an absence of mental excitement, and avoidance of anything in the nature of violent physical exercise,” announced Framton, who laboured under the tolerably widespread delusion that total strangers and chance acquaintances are hungry for the least detail of one’s ailments and infirmities, their cause and cure. “On the matter of diet they are not so much in agreement,” he continued.

คำแปล“หมอทุกคนเห็นตรงกันให้ผมพักผ่อนอย่างเต็มที่ ไม่ให้จิตใจตื่นเต้น และหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนัก ๆ ทุกอย่าง” แฟรมตันประกาศ เขาเป็นคนหนึ่งที่หลงเชื่อความเข้าใจผิดซึ่งแพร่หลายพอสมควรว่าคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงและคนรู้จักที่บังเอิญพบกันกระหายอยากรู้รายละเอียดเล็กน้อยที่สุดเกี่ยวกับโรคภัยและความอ่อนแอของคนเรา สาเหตุและวิธีรักษามัน “ส่วนเรื่องอาหารนั้น หมอเห็นไม่ค่อยตรงกันนัก” เขาพูดต่อ

“No?” said Mrs. Sappleton, in a voice which only replaced a yawn at the last moment. Then she suddenly brightened into alert attention—but not to what Framton was saying.

คำแปล“อย่างนั้นหรือคะ” นางแซปเปิลตันพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะกลายเป็นเสียงหาว หากไม่กลั้นไว้ได้ทันในวินาทีสุดท้าย แล้วจู่ ๆ เธอก็ตาสว่างขึ้นด้วยความสนใจเฉียบไว — แต่ไม่ใช่กับสิ่งที่แฟรมตันกำลังพูด

“Here they are at last!” she cried. “Just in time for tea, and don’t they look as if they were muddy up to the eyes!”

คำแปล“ในที่สุดก็มาแล้ว!” เธอร้อง “ทันดื่มน้ำชาพอดี ดูสิ ตัวเปื้อนโคลนกันถึงหัวเลยทีเดียว!”

Framton shivered slightly and turned towards the niece with a look intended to convey sympathetic comprehension. The child was staring out through the open window with dazed horror in her eyes. In a chill shock of nameless fear Framton swung round in his seat and looked in the same direction.

คำแปลแฟรมตันตัวสั่นเล็กน้อยแล้วหันไปหาหลานสาวด้วยสายตาที่ตั้งใจให้สื่อถึงความเข้าใจเห็นใจ เด็กสาวจ้องออกไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ในดวงตามีความหวาดผวางุนงง ด้วยความตกใจเย็นเยียบจากความกลัวที่บอกไม่ถูก แฟรมตันหมุนตัวบนเก้าอี้แล้วมองไปทางเดียวกัน

In the deepening twilight three figures were walking across the lawn towards the window; they all carried guns under their arms, and one of them was additionally burdened with a white coat hung over his shoulders. A tired brown spaniel kept close at their heels. Noiselessly they neared the house, and then a hoarse young voice chanted out of the dusk: “I said, Bertie, why do you bound?”

คำแปลท่ามกลางพลบค่ำที่ทวีความมืด มีร่างสามร่างกำลังเดินข้ามสนามหญ้ามาทางหน้าต่าง ทุกคนถือปืนไว้ใต้แขน และหนึ่งในนั้นมีภาระเพิ่มคือเสื้อสีขาวพาดไหล่ สุนัขสแปเนียลสีน้ำตาลตัวเหนื่อยล้าเดินติดส้นเท้าพวกเขา พวกเขาเข้าใกล้บ้านโดยไร้เสียง แล้วจากความมืดก็มีเสียงหนุ่มแหบพร่าขับขานขึ้นว่า “ฉันถามว่า เบอร์ตี ทำไมเธอต้องกระโดดโลดเต้น”

Framton grabbed wildly at his stick and hat; the hall-door, the gravel-drive, and the front gate were dimly-noted stages in his headlong retreat. A cyclist coming along the road had to run into the hedge to avoid an imminent collision.

คำแปลแฟรมตันคว้าไม้เท้าและหมวกอย่างลนลาน ประตูโถง ทางรถโรยกรวด และประตูรั้วหน้าบ้าน เป็นเพียงจุดต่าง ๆ ที่เห็นเลือนรางระหว่างที่เขาหนีสุดชีวิต นักปั่นจักรยานที่ผ่านมาบนถนนต้องหักหลบเข้าไปในรั้วต้นไม้ เพื่อไม่ให้ชนเขาเข้าอย่างจัง

“Here we are, my dear,” said the bearer of the white mackintosh, coming in through the window; “fairly muddy, but most of it’s dry. Who was that who bolted out as we came up?”

คำแปล“เรามาแล้วนะที่รัก” ผู้ถือเสื้อกันฝนสีขาวพูดขณะเดินเข้ามาทางหน้าต่าง “เปื้อนอยู่พอสมควร แต่ส่วนใหญ่แห้งแล้ว ใครน่ะที่วิ่งหนีออกไปตอนเรามาถึง”

“A most extraordinary man, a Mr. Nuttel,” said Mrs. Sappleton; “could only talk about his illnesses, and dashed off without a word of good-bye or apology when you arrived. One would think he had seen a ghost.”

คำแปล“ชายประหลาดที่สุด ชื่อคุณนัทเทล” นางแซปเปิลตันกล่าว “พูดได้แต่เรื่องโรคของตัวเอง แล้วก็พุ่งออกไปโดยไม่ลาสักคำหรือขอโทษสักคำตอนพวกคุณมาถึง ใครเห็นคงนึกว่าเขาเห็นผี”

“I expect it was the spaniel,” said the niece calmly; “he told me he had a horror of dogs. He was once hunted into a cemetery somewhere on the banks of the Ganges by a pack of pariah dogs, and had to spend the night in a newly dug grave with the creatures snarling and grinning and foaming just above him. Enough to make anyone lose their nerve.”

คำแปล“หนูว่าเป็นเพราะสุนัขสแปเนียลมากกว่าค่ะ” หลานสาวพูดอย่างสงบ “เขาบอกหนูว่าเขากลัวสุนัขจนขึ้นสมอง เคยถูกฝูงสุนัขจรจัดไล่ล่าเข้าไปในสุสานแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำคงคา และต้องนอนค้างคืนในหลุมศพที่เพิ่งขุดใหม่ โดยมีมันคำรามขู่ ยิงฟัน น้ำลายฟูมปาก อยู่เหนือหัว แค่นั้นก็พอทำให้ใครก็ตามเสียขวัญแล้วค่ะ”

Romance at short notice was her speciality.

คำแปลการแต่งเรื่องขึ้นมาได้ในพริบตาคือความถนัดของเธอ